Dag 2 Een zeer indrukwekkende dag!!

Bij voorbaat wees gewaarschuwd. Het is weer een lang verslag. Er is zoveel te vertellen!!!!

Wel allemaal bedankt voor de reacties. Het geeft weer een de nodige stimulans om te schrijven.

uitzicht vanuit onze kamer

Vandaag was op zoveel fronten een zeer indrukwekkende dag. Ik begon alweer heel vroeg. Dat kwam natuurlijk doordat we vrij vroeg waren gaan slapen, Ik sliep voor half 10. Het tijdsverschil waar mijn biologische klok nog aan moet wennen en we slapen met zijn vieren op een kamer en dat is opzichzelf geen probleem hoor maar de bedden zijn daardoor wel Queen size. Daar zijn Kenneth en ik niet echt voor gemaakt. Kenneth is lang en neemt met het draaien nogal veel ruimte in. Lees: ik gooi mezelf in de lucht en maar dan een salto mortale of een dubbele flikflak. Thuis hebben we twee matrassen die samen een lits jameaux vormen. Daar hebben we lekker de ruimte. Dat was dus vannacht niet zo. Dus om twee uur schrok ik wakker omdat ik niet meer in staat was om om te draaien omdat hij alle ruimte in had genomen en toen kon ik niet echt meer in slaap komen. Ik ben het blijven proberen tot half vier en toen vond ik het wel genoeg geweest. Ik ben toen zachtjes de laptop gaan pakken en heb heerlijk aan mijn blog zitten werken en ook nog even wat contact met het thuisfront gezocht.

Om half zeven zou de wekker gaan. Claudia was al wakker en de beide mannen hadden iets meer moeite. Redmer was ook wel een paar keer wakker geworden en Kenneth heb ik daar niet over gehoord. Nou krijg je die echt nergen voor wakker dus dat had ik ook niet echt verwacht. We hadden de wekker op half zeven gezet zodat we vroeg op pad konden gaan. En dat lukte ook heel goed. Om half acht liepen we naar buiten en besloten gelijk naar de overkant over te steken want daar heb je een “Pret-a-manger”

Kenneth en ik namen sandwiches, Redmer nam havermout en Claudia nam een yoghurt. Heerlijk met koffie en thee en we konden er weer lekker tegenaan. Toen op zoek naar de juiste subway.

Gisteren hadden Redmer en Claudia alles uitgezocht en die wisten dat we met de “R” -line moesten richting Battery Park. Dat ging eigenlijk vrij soepel. De kaartjes konden we in het metrostation kopen  en ook al blaakte we niet echt van zelfvertrouwen dat we alles onder controle hadden. We gingen wel de goede kant op en het lukte ons ook nog om bij de juiste halte uit te stappen. Toen richting de waterkant want we moetsen met de ferry naar Liberty Island. Daarop staat het Statue of Liberty , miss Libby voor intimi.

Door onze New York Pass konden we daar gratis op maar de kaartjes moesten we even in het fort op gaan halen. Door de drukte kwamen we bij twee verschillende loketten terecht en bij Kenneth en mij werd er wel gevraagd of we “the Peddestal” opwilden en bij Claudia en Redmer niet. Dus die kwamen gauw bij ons loket terug om te vragen of zij dit ook konden krijgen en gelukkig had dat meisje er nog een paar over  waardoor zij er ook nog op konden. Want het blijkt dat die kaartjes maar beperkt uitgegeven worden en dat je er anders niet op mag. Toen gauw door de tassen en lichaam controle. Ik ben werkelijk nog nooit zo vaak gecontroleerd als vandaag. Gelukkig ging het alle keren goed voor iedereen al is het wel een tip om niet een riem om te doen of een beugelbh als je gaat site-see-en in New York. Just saying hahahaha.

Maar terug naar Miss Libby. In het echt is ze lang zo groot niet als al die inmens grote gebouwen die tegenwoordig in NY staan maar op zichzelf is het een zeer imposante dame. Hoe dichterbij we kwamen met de boot, hoe blijer we waren. Wat we ons hele leven al hadden gezien op de tv gingen we nu in het echt begroeten. Gauw op de foto met haar vanuit allerlei hoeken en bochten.

Toen we van boord af waren liepen we gelijk naar haar toe omdat we bang waren dat het heel druk zou gaan worden.  Er komt elk kwartier een boot vol met mensen naar het eiland toe dus we waren daar zeker niet alleen. Ook hier moesten we weer eerst door de tassen en lichaam controle voordat we uberhaupt naar binnen mochten en toen begon het grote feest. Trappenlopen!

De lift mocht je alleen onder begeleiding gebruiken en die hadden wij niet. Ik moet zeggen dat ik heel blij was dat we toch geen crown tickets hadden gekocht want dit was al moordend voor mijn benen. Al zal het uitzicht vanaf haar kroon nog spectaculairder zijn en zal het wel dik en dwars waard zijn om al die trappen op te lopen omdat je weet dat je op haar hoofd staat. Misschien is dit wel om het euforische gevoel nog groter te maken als je eenmaal boven bent. Helemaal blij met het uitzicht en nog blijer dat je er eindelijk bent. Ik zag ook alleen maar hele blije mensen hahahaha. Maar alle trappen naar haar voeten waren zeker ook dik waard. Het is echt een heel speciaal gevoel dat je nu hier mag staan. Het uitzicht op Manhatten is geweldig en ook de rest van NY is zeker het bekijken waard. We hadden gelukkig een prachtige dag wat betreft het weer. Het was een klein beetje hei-ig maar voor de rest scheen de zon heerlijk, was de temperatuur zalig en was er weinig bewolking. Zelfs de weergoden zijn op onze hand wat betreft deze vakantie.

Nadat we genoeg hadden genoten en foto’s van onszelf hadden genomen gingen we weer naar beneden. Kenneth en Redmer gingen nog even naar het museum maar Claudia en ik hadden dorst en gingen even een flesje drinken halen. We zaten toen even bij de ingang en we zagen dat er echt een hoop mensen terug gestuurd werden gestuurd omdat ze geen kaartje voor de pedestal hadden. Die mensen waren net als Claudia en Redmer niets gevraagd en wisten dus ook niet dat ze die nodig hadden. We waren wel heel blij dat we bij twee verschillende loketten onze kaartjes hadden gehaald anders hadden we die ervaring mooi misgelopen.

Toen ze terug kwamen liepen we weer op onze gemak richting de ferry voor onze volgende stop Ellis Island. Daar kwamen alle mensen aan als ze naar Amerika wilden emigreren. Het is zeker een heel bijzonder gebouw en het idee dat hier al zoveel mensen hebben rondgelopen die hun geluk in Amerika wilden zoeken is zeker speciaal maar voor de rest……… het museum boeide ons niet echt en ook hielp het niet echt dat hier echt boten vol kinderen waren afgezet die leuk een excursie dagje hadden. Met gierende watermotoren waren we zo weer van het eiland af op weg naar Manhatten.

Toen was het even tijd voor de inwendige mens. Heerlijk even bij een tentje aan de waterkant gezeten. Er was een lekker briesje, niet te warm, niet te koud, precies goed en de bediening was lekker vlot. Een klein hapje gegeten en lekker wat gedronken. We waren klaar voor het vervolg van de dag. Op naar het nieuwe World Trade Center en naar het 9/11 Memorial en Museum. Dat was heel makkelijk aan te lopen. Je kijkt echt je ogen uit onderweg.

Bij de plek aangekomen krijg je toch wel een heel apart gevoel over je heen. Het leek heel erg op het Holecaust museum in Miami. We stonden bij die vierkante gaten in de grond te kijken en dan zie je al die namen in de rand staan. Ondanks dat je in de zon staat krijg je het toch wel koud. Zoveel onschuldige mensen die gewoon naar hun werk gingen of mensen die om wat voor reden dan ook een vliegtuig hadden gepakt. Dat gevoel werd nog 10x erger toen we het museum ingingen. Daar ga je naar beneden en dan beleef je alles weer opnieuw. Ieder van ons weet nog precies wat hij of zij aan het doen was op het moment dat je het te horen kreeg dat er een vliegtuig in het eerste gebouw was gevlogen.

Alle beelden, foto’s, geluidsfragmenten…….het was genoeg om iedereen in het museum heel stil te krijgen want het was er best druk maar je hoorde de mensen bijna niet. Je kan niet anders dan zeer onder de indruk zijn als je daar rondloopt. Het greep me ook echt heel erg aan. Voelde me ,net als toen in Miami, behoorlijk van slag en had echt weer even nodig om tot mezelf te komen. Er worden zoveel zinloze moorden gepleegd. Niet alleen toen maar nu nog steeds. Hele steden liggen in puin. Mensen hun hele levens worden vernield en families vernietigd. Je vraag je af hoe lang dit nog door kan gaan als er zo weinig respect wordt getoont voor de mensheid. Dat er zoveel onschuldige mensen de dood vinden omdat andere een punt willen maken. Echt, het zet je weer even met je benen op de grond. Weg happy-vakantie-stemming

Maar die benen gingen toch weer omhoog. Dit keer heel letterlijk want we gingen omhoog naar de 102 verdieping van het  One World Trade Center. Wat was dat een ervaring. Die lift is echt geweldig gedaan. Je gaat van ver terug in de tijd, naar boven, naar heden ten dage. En dat alles in minder dan tien seconden. Zo snel als dat je naar de 102^e verdieping werd gebracht. Je komt ogen en oren tekort want die sloegen ook flnk dicht. Boven krijg je eerst een filmpje te zien waarna het doek weggaat en je een spectaculair uitzicht hebt over de stad.

Dat kunnen die Amerikanen wel hoor. Ze weten heel goed hun momenten op te bouwen en er alles uit te halen wat erin zit. Dit was weer een totaal ander gevoel dan toen we nog beneden onder de grond stonden. Het was qua timing echt letterlijk van een diep gat naar grote hoogte in een tijdsbestek van een paar uur. Het was heel bijzonder en we waren ook diep onder de indruk. Wat geweldig toch dat we dit mee mochten maken.Nadat we daar even hadden rondgelopen en van elke hoek foto’s hadden genomen van de stad werd het tijd om weg te gaan. We hadden nog een flink avondprogramma en er moest ook nog gegeten worden. Eerst maar even zoeken naar een metrostation. Die zijn niet altijd even duidelijk aangegeven. Het zijn soms echt trapjes naar beneden die makkelijk over het hoofd gezien kunnen worden. Maar gelukkig zijn de Amarikanen allemaal een vriendelijk en willen ze je altijd heel graag helpen. We hebben het aan verschillende hulp gevraagd want niet iedereen was ook even goed op de hoogte van waar de stations waren hahahaha. Er waren er twee die ons ook het bos in hebben gestuurd. Maar ik weet zeker dat die dames dat niet expres hadden gedaan. Die waren gewoon ook even de weg kwijt. hahahaha

De metro is ook geen probleem als je maar eenmaal doorhebt welke lijn je nodig hebt en welke kant je uit moet rijden. Gelukkig is het tot nu toe nog goed gegaan maar de mannen hebben voor de zekerheid een hele fijne app gedownload waar alle lijnen en stations wat beter te vinden zijn. In de metro had ik wel een wat minder leuke ervaring al denkt de rest van mijn groep daar heel anders over. Die kon je opvegen. Ik zat stijf klem tussen een vrouw en Redmer in en was ook heel blij toen zij opstond om bij een halte uit te stappen. Omdat ik wel heel dicht tegen Redmer aanzat wilde ik iets naar opzij verschuiven en zet mijn hand om de lege zitplek die daar was ontstaan. Voel ik ineens nattigheid aan mijn had en zat er echt letterlijk een hele zweetstreep op die plek. Ik gilde het uit van walging, begon gelijk met mijn “handen-wassen-zonder-water”-flesje in de weer en heb die half uitgespoten over mijn linker handpalm. De rest kon je echt helemaal opvegen en de grapjes bleven natuurlijk ook niet uit. Daar kon ik natuurlijk op rekenen. Maar het was echt…….IEUW!!!!!!!!!

Gelukkig konden we er daarna zelf ook uit en kwamen we weer vlakbij Times Square naar boven. Daar zagen we een sushi zaak en ach……….de rest is history. Wat een zaak. Alles stond er uitgestald en er was zoveel keus. Je kon samengestelde paketten pakken maar ook losse sushi van je keuze. Ook waren er bakken met vlees en rijst. Echt heel lekker allemaal. Echt een walhalla voor de sushi liefhebber. En ach……wie kent mij niet hahahaha

Na het eten liepen we naar het hotel. Wat waren we moe en deden onze voeten zeer. Ik heb een app op mijn mobiel geinstalleerd die je stappen zou moeten tellen. Ik neem het een beetje met een korrel zout maar als je een melding krijg dat je 12.839 stappen hebt gelopen heb je toch aardig je best gedaan. En toen waren we nog niet eens klaar. We moesten ons nog gaan omkleden want we hadden nog een avondprogramma. We gingen nog een “Rooftop-tour” doen. We moesten ons melden in een eettentje (ja dat was weer even een stukje lopen dus het aantal klopt niet meer) en toen we als groep compleet waren werden we met een bus naar onze eerste Rooftop plek gebracht. Die was PHD en die was op de 12^e verdieping. Een hele hippe club vol met gladde jongen mensen die wat meer succesvol dan de gemiddelde persoon waren. Je zag wel dat ze wat te besteden hadden en iedereen was op jacht. De mannen naar een lekker ding voor een wip voor de avond. De vrouwen naar een niet al te oude man waar ze hopelijk een “betekenisvolle-releatie” mee konden aanknopen. Het was best grappig om te zien. Er was ook een hoog Italie gehalte. Het veel Italiaans sprekende mensen. Het was eigenlijk dat er 1 cocktail per rooftop bij zou horen maar onze twee begeleiders deden niet zo moeilijk en iedereen had zeker wel meerdere drankjes op, op kosten van de zaak zullen we maar zeggen. Na een uur mochten we weer verzamelen en gingen we naar een andere rooftop. Deze heet “the Attic” en was op de 16^e verdieping. Een totaal andere sfeer. Hier waren de Afro-Amerikanen flink vertegenwoordigt en ook het muziek naar. Heel lekkere muziek en er werd ook flink gedanst. Wij lieten het dansen even aan ons voorbij gaan want die meer dan 12000 stappen begonnen toch flink gevoeld te worden. En dan niet alleen in de voeten maar ook in de rest van ons lichaam. Ook hier zouden we recht hebben op één drankje maar werd dat ondertussen toch meer. Ook hier vloeide de drank rijkelijk al ben ik er toen mee gestopt. Ik merkte dat ik te moe was en als er meer alcohol in zou gaan dan zou ik daar ter plekke in slaap storten. Dus voor mij werd het jus d’orange. Kenneth sloot zich daar ook maar  bij aan. Toen werd het tijd voor onze laatste rooftop. Dat werd de Skybar en die zat op de 32^e verdieping. Het zal hoogst waarschijnlijk aan ons liggen maar die vonden we het minst leuk. Kenneth had het al heel snel gezien en wilde wel naar ons hotel terug. We waren moe en hier konden niet makkelijk staan of zitten. En het is ook heel lastig om in een sfeertje te blijven als je niet meer wilt drinken. Claudia en Redmer zijn nog wel even gebleven maar omdat het toch zo was dat je hierna op eigen gelegenheid naar huis moest komen gingen Kenneth en en alvast op pad. Weer liepen we Times Square over richting ons hotel. Een aantal winkeltje inlopen omdat ik nog aan het kijken ben voor iets leuk voor de meiden maar dat valt toch echt niet mee. Of het is te groot, niet de juiste kleur, belachelijk duur of totaal niet leuk. Het is echt wel jammer dat de Dollar zo duur staat ten opzichte van de Euro want dat maakt het shoppen echt een stuk minder leuk. Maar we houden vol, we hebben nog een paar dagen.

Dag 1, Daar gaan we dan!!

Vanmorgen ging om half 5 de wekker. Natuurlijk was dat weer een zinloze actie want ik lag al vanaf twee uur wakker. Drie minuten over 2 om precies te zijn want toen bleek Kenneth een spannend iets te hebben in zijn droom waar hij zich wezenloos van schrok. Jammer was alleen wel dat dit met een flinke schreeuw gepaard ging waardoor ik ineens stijf rechtop zat. Hij zich daarna weer lekker doorsnurkend omdraaide en ik alle minuten en uren voorbij heb zien komen. Ik zal waarschijnlijk toch niet zo diep geslapen hebben als dat ik normaal gesproken wel zou hebben gedaan want de nacht voor vertrek is nooit mijn geweldigste nacht wat betreft slapen. Maar ik sliep wel, ik had een paar melatonine tabletjes genomen en daarmee lukte het me goed om in slaap te vallen. Door de schrik was ik gelijk klaarwakker en gingen mijn hersenen weer op volle snelheid te keer en ben in gedachte zeker wel veertien keer door mijn bagage gegaan en heb geloof ik onze week ook wel negen keer doorgelopen. Elke keer mezelf voorhoudend dat dit heel weinig zin had en dat ik beter af zou zijn als ik lekker verder ging slapen maar dat was echt verspilde moeite.

Om half 5 ging dus de wekker na onszelf te hebben aangekleed maakte we meiden wakker want dat moesten we hun beloven. Er stilletjes tussenuit knijpen was geen goed plan volgens hun al was dit ook niet echt een groot succes. Wat hadden ze een verdriet. Ze gunnen het ons echt wel hoor en het waren zeker geen dramatische taferelen maar de tranen kraan ging wel open en die hield niet op. Het maakte het afscheid nemen voor mij er ook niet makkelijker op want mijn meisjes zo zien huilen doet mijn mama-hart niet veel goed. Mea bleef maar zeggen dat ze me zo zou gaan missen en Solange vroeg me goed op te passen voor IS (echt zo verschrikkelijk dat je kind daar nu zo mee bezig kan zijn). Yentle bleef het “droogst” maar lukte het ook niet om helemaal tranenvrij te blijven. Die probeerde wel te helpen door haar zussen te troosten en gelukkig kwam oma ook aan toen we net naar buiten stapten. Oma is gelukkig er altijd wanneer wij haar nodig hebben ook al was dit afscheid voor haar ook niet makkelijk omdat ik natuurlijk ook altijd haar kind blijft. In de loop der jaren heb ik daar toch een stuk meer begrip voor gekregen. Hoe oud je kind ook is, ze blijft je kind.

Maar toen starten we de auto en gingen op weg naar Claudia en Redmer. Die stonden ons buiten al op te wachten want in tegenstelling tot onze meiden vonden hun jongens het wel prima dat pap en mam er stilletjes vandoor gingen. Jongens en meisjes……echt twee totaal verschillende werelden. Hup alle koffers in de auto en op naar Schiphol waar we zonder problemen aankwamen. Claudia had via haar werk kunnen regelen dat we de auto konden parkeren via Parkenfly die een geweldige valetparking service hebben. We moesten rijden naar Vertrekhal 3, deur A en toen we aan kwamen rijden kwam er al gelijk iemand aanlopen. Een rondje rond de auto voor eventuele schade die al genoteerd moest worden en we konden naar de incheckbalie. Dat ging wel heel erg relaxed. De auto staat nu overdekt ergens geparkeerd en wordt ook weer bij terugkomst voorgereden.

Het inchecken ging heel vlot. Alle koffers waren prima onder het maximale gewicht. Ik zelfs tot twee keer toe met tien kilo. Ik zie echt vele mogelijkheden op het gebied van shoppen al zal ik dan wel even flink op de koffer moeten gaan zitten want zo groot zijn ze niet. Maar mijn handtrolley is ook maar tot de helft gevuld dus ik heb nog een hoop mogelijkheden. Eerst stond shoppen niet op de planning maar ik geloof dat daar op de valreep toch nog wat uurtjes voor ingepland in dus………….
Bij de paspoort controle was het weer hilarisch. Claudia en ik stonden tegelijkertijd bij iemand van de douane en bijna gelijk werden we gevraagd waar de reis naar toe ging. Dus in koor werd en New York gezongen. Dat op zich was al heel grappig want ik denk dat wij niet onderdeden van een stel kinderen die vol enthousiasme zouden vertellen dat ze naar Disneyland Parijs zouden gaan. Wij stonden bijna de springen van plezier. Maar terwijl ik in mijn hoofd dacht: “oh wat is dit gaaf om te zeggen”, vroeg Claudia aan die man of hij het nog een keertje aan haar kon vragen omdat het zo leuk was om te zeggen. Gelukkig had ze wel iemand getroffen met gevoel voor humor hij kon er goed om mee lachen.
Toen we eenmaal door alle douane en andere controlepunten heen waren gingen we ontbijten want dat had nog niemand gedaan. Wat is dat toch belachelijk duur daar. We waren 27 euro kwijt voor 4 sneetjes brood met een beetje tonijnsalade, een smootie een thee en een worstenbroodje. En om nu te zeggen dat het het waard was. Je betaald een hoop geld voor NIETS bijzonders. Maar he!!! We gaan naar New York.

Na het ontbijt zijn we nog wat winkeltjes afgelopen om daarna langzaam richting de gate de gaan. We vertrokken bij gate D08 en het boarden ging zonder problemen.

Eenmaal onderweg met het vliegtuig kregen we een kleine site-seeing trip naar de verste startbaan waarna we om 09:58 de lucht in gingen. Nog even een mooi uitzicht op de Nederlandse kust en toen verdwenen we boven de wolken.

De verzorging bij Delta Airlines is heel goed. We kregen regelmatig te drinken, zelfs een ijsje en ook de maaltijd was niet helemaal verschrikkelijk. Drie van ons namen de kip variant en Claudia had een salade. De kip was redelijk te doen als was de bijgevoegde rijst een beetje van de papperige klefferige kant. Maar ik heb het echt wel eens een stuk slechter gehad.

De reis zelf duurde 7 uur en 15 minuten. Door het windje mee gingen we iets sneller dan gepland en waren we iets eerder op plaats van bestemming. Joehoe!!!

Uit het vliegtuig ging het ook redelijk snel. aangezien we allemaal al eens eerder naar Amerika waren gegaan en dat we ook allemaal al een keer een Esta verklaring hadden gehad konden we aansluiten bij een hele korte rij. Daarna konden we lopen naar verschillende kiosken waar we zelf onze paspoorten konden scannen, vingerafdrukken scannen, een "selfie" maken  en de gegevens aanklikken. Uit de kiosk kwam er toen een klein reepje papier waar onze gegevens op stond en konden we verder. Toen was er nog maar een kleine rij voor de douane, die heel vriendelijk was en heel snel een stempel in onze paspoorten zette. Door naar weer een andere douane beambte waar we datzelfde kleine reepje papier weer konden inleveren. Echt!!! ongelofelijk wat een bureaucratie maar of daar het vliegveld een stuk veiliger is geworden. Ik betwijfel het ten zeerste.

Maar toen was het een feit. We hadden alle hordes snel genomen en konden naar buiten. Naar de transfer dienst die ons snel naar het hotel zou brengen. Nou dat was dus een kleine misrekening. Want we waren absoluut niet snel. Eerst een tijdje op de chauffeur moeten wachten om daarna achteraan in de file aan te sluiten.

Over het stukje naar het hotel toe hebben we meer dan twee uur gedaan. We schoten echt niet op en rustig doorrijden bij een stoplicht was er echt niet bij. het was lichtelijk frustrerend om het maar zo uit te drukken. Maar uiteindelijk kwamen we toch bij het hotel aan en wat waren we blij.



Wat ligt het hotel ideaal. Bijna tegen Times Square aan. We kunnen dat in ieder geval zo makkelijk aan lopen. Na ons bij de receptie te hebben gemeld kregen we te horen dat we te vroeg waren want de kamer was nog niet gereed. Nadat we de koffers veilig hadden achter gelaten gingen we op pad en we wilden graag wat drinken en misschien een klein beetje eten. Voor ons lichaam was het allang "Diner-time" maar eigenlijk kwam het nu neer op lunchen. Schuin aan de overkant zit een "Thank God Its Friday" en daar zijn we maar als eerste heengelopen. We hebben daar lekker wat gegeten en kregen ook die beroemde "vazen" vol met drinken die ook weer werden aangevuld wanneer ze dreigen wat leger te raken. Dat is echt ongelofelijk. Het eerste glas staat al gelijk aan twee consumpties in Nederland maar dat deze dan nog gratis aangevuld gaat worden is al helemaal not done.

Na deze lunchbreak gingen we op pad. Wat waren we blij!!!!! Als echte toeristen stonden we om de vijf stappen stil om overal een foto van te maken en om het tot je te nemen. Zoveel te zien en te doen.



Hilarisch gewoon dat we al vrij snel "The Naked Cowboy" tegen zijn gekomen en die wilde eerst best alleen op de foto

maar gebaarde daarna naar Claudia en mijn dat we naast hem moesten komen staan. Wat hebben we gelachen. Zijn handen gingen wat mij betreft iets te ver naar beneden toen we met onze ruggen naar Kenneth moesten staan en je krijgt eigenlijk huizenhoog kippenvel van hem want het is toch wel een ranzig ventje hoor die daar in zijn witte onderbroek staat. Maar hij was heel aardig en we kregen ook nog een handtekening van hem. Toen kon je ons helemaal opvegen.

Bij TGIF hadden we afgesproken dat we nu gelijk onze New York Pass gingen ophalen en dat hebben we bij BB King gedaan. Was even lopen en een beetje zoeken maar ach, we willen toch alles zien. Met de pas kunnen we nu de aankomende vijf dagen onbeperkt "site-see-en".

Toen vonden onze voeten en andere ledematen het wel even genoeg geweest en gingen we richting het hotel. De kamer was klaar en onze koffers werden gelijk naar boven gebracht. We zitten op de 17e verdieping wat dus de 16e is omdat de 13e nooit vermeld mag worden. Echt hoe hou je jezelf toch voor de gek. Het uitzicht is nu niet echt geweldig maar de tijd die we op de hotelkamer zullen doorbrengen zal toch niet heel erg lang zijn. Nadat even hadden gerelaxed en de schoenen hadden uitgedaan, ik hoorde mijn voeten en tenen gewoon jubelen, bespraken we wat we gingen doen. We besloten dat we wat lekkers wilde drinken en daarna nog wat wilden gaan eten.

We kwamen al gauw uit bij het Hard Rock Cafe want die hadden we vanmiddag al gezien en dan kon Claudia gelijk haar glas en pin verzameling weer aanvullen. Door Claudia's gold card, die eigenlijk niet meer geldig is maar als je daar precies je duim op houdt ziet niemand dat, konden we ondanks de lange wachtrij gelijk aan tafel. Dat was lekker makkelijk. Toen hebben we lekker nog wat gegeten en gedronken maar merkte ik al gauw dat ik toch al bijna 24 uur wakker was. ik kreeg het koud en het gapen bleef ook niet meer beschaafd. Ik stond met mijn mond vaker open dan de Botlek- en de Spijkenissebrug bij elkaar hahahaha. Dus om 20:00 uur werd de rekening betaald, de glazen opgehaald en liepen we op onze gemak weer terug naar het hotel. Dat ging natuurlijk ook niet heel snel want nu was het donker en nu was Times Square helemaal geweldig om te zien en wat was het druk. Je liep op sommige plekken echt een beetje file.

In de hotelkamer aangekomen gingen we snel nog even douchen want het is hier echt warm en flink zonnig dus onze zweetklieren hadden heel de dag flink werk gehad en toen lekker opgefrist het bed in. Even nog gekeken wat we morgen gaan doen en uitgezocht hoe we daar kunnen komen. Maar toen ging al snel het licht uit bij mij.

Nog twee nachtjes

 (post van mij op Facebook)

Ohhhhhhhhh de tijd gaat nu toch echt wel heel snel. De koffers worden vandaag gepakt. Morgen nog de laatste zaken bij elkaar verzamelen en mijn huis in orde maken zodat ik het met een goed geweten kan overdragen aan mijn ouders die bij de meiden blijven. Het zou anders wel een grote verhuizing worden als ze alles naar hun huis moeten verschepen. Dus nu komen ze lekker bij ons in huis.

De koffers vullen is natuurlijk weer een dingetje want ik ken mezelf en wil natuurlijk overal op voorbereid zijn. Ze voorspellen warm weer dus dat scheelt weer met dikke kleding meenemen. Jammer genoeg toch ook regen dus daar wil ik natuurlijk me ook op kunnen kleden. Nu hebben we ook een hoop leuke plannen voor de avond en bij sommige rooftops worden we geacht in nette kleding te komen (lees: jurk met hakken) dus ook die moeten erin. Kortom voor zes dagen tijd heb ik per dag misschien toch wel drie outfits nodig hahahahahaha. Ik zal het ook echt nooit leren hoor. Licht bepakt op pad gaan is iets wat niet in mijn systeem zit. Dat zal nog wat gaan worden in 2017. Daar zal toch wel het een en ander moeten gaan gebeuren.

Ondertussen denk ik wel dat onze Facebookvrienden (die van Claudia en mijzelf) heel blij zijn als we in het vliegtuig zitten want de posts die er dagelijks op gezet worden laten weinig te raden wat we gaan doen en hoeveel zin we erin hebben. Claudia en ik weten mensen al aardig op stang te jagen met onze aftel posts naar Kerstmis.

(en ja daar starten we al twee dagen na Kerst mee hahahaha) maar nu komt ook dagelijks een aftelplaatje voorbij. Het kan voor niemand meer een verrassing zijn dat we weggaan en waar we naar toe gaan.

(posts van Claudia op Facebook)

Gelukkig zijn we daarin allebei hetzelfde en laten we het kind in ons echt op de vrije loop. We kunnen het eigenlijk niet maken om heel de dag door huppelend buiten te lopen en aan iedereen die het wilt horen vertellen dat we EINDELIJK een van onze grote dromen gaan waarmaken. Eindelijk gaan we naar The Big Apple. Hoelang praten we daar al niet over dat we het gaan doen en dat we daar zo graag naar toe willen. Jaren!!!! En nu duurt het nog maar twee dagen. Twee nachtjes slapen, nou ja twee slapen. Ik gok op één slapen en één wakker liggen. Wachtend op de wekker die afgaat en we eindelijk in de auto kunnen stappen om richting Schiphol te gaan. Maar als we in New York zijn………dan gaan we los. Wat heb ik zin en ik heb heel de dag de tekst

“Start spreading the news, I'm leaving today.
I want to be a part of it, New York, New York.
These vagabond shoes, are longing to stray
Right through the very heart of it, New York, New York.”

in mijn hoofd hahahahahaha

We hebben een planning waar we niet aan vast zitten maar die we meer als leidraad gaan gebruiken. Gaan de weg zijn er nog wel dingen bij gekomen omdat we toch nog steeds ideeën krijgen of dingen op internet zien. We gaan nu een rooftop tour doen

link naar rooftopbar tour

we gaan naar “Taste  of Times Square” 

Link naar Taste of Times Square

en ook naar Stars in the Alley.

Stars in the Alley

Ook willen we proberen dat we bij The Ride aan kunnen sluiten maar daar moeten we echt op tijd bij zijn.

Ik moet ook wel bekennen dat ik daarbij helemaal niet aan mijn meiden moet denken want dan wordt het toch wel even slikken. Het is de allereerste keer dat Kenneth en ik samen op vakantie gaan sinds ze in ons leven zijn. We zijn zelfs op huwelijksreis samen met Yentle geweest omdat ik haar toen ook niet achter kon laten. Maar nu gaat het dan echt gebeuren. De meiden gaan niet mee. Enerzijds heerlijk want we kunnen echt weer eens als twee volwassenen op vakantie gaan zonder dat je echt continu op een ander moet letten. Maar anderzijds……….zucht ik zal ze zo missen en ben ook best wel een beetje bang. Het is zeker tegenwoordig best een risico om op reis te gaan met al die mafkezen die het helemaal geen probleem vinden om zichzelf op te blazen. Nu maakt het helemaal niet zoveel uit waar je ook heen gaat dus weet je ook echt niet welke gebieden je beter kan vermijden. Het zal vast allemaal goed gaan en ik wil me er ook echt niet te veel mee bezig laten zijn want anders kunnen we helemaal niets meer doen. Met of zonder hun. Maar zo nu en dan hoor ik toch een klein stemmetje achter in mijn hoofd het een en ander fluisteren en ik vind het soms lastig om er dan niet naar te luisteren.

Nog heeeeeeel even

Het gaat opschieten, nog maar 21 dagen wachten en dan stappen we 's morgens  het vliegtuig in om naar onze droombestemming te vliegen. Nu het zo dichtbij komt, voelt het helemaal zo onwerkelijk. Tenminste voor mij dan. Ik geloof dat we alle vier er anders instaan al zullen Claudia en ik wel grotendeels gelijk zijn. Voor ons kan nu de tijd niet snel genoeg gaan en regelmatig zeggen we tegen elkaar "nog even he?!" en natuurlijk hoort daar dan ook ons vreugdedansje bij.

De mannen staan er iets nuchterder in waarvan Kenneth geloof ik als laatste begint te dansen. Die heeft het zo druk op zijn werk dat ik bij hem alleen maar het gevoel krijg dat hij niet goed weet hoe hij die week vrij goed gaat rondbreien. Maar hé. WE GAAN NAAR NEW YORK!!!!! Dan ga je wel dansen toch??????

De plannen zijn min of meer uitgewerkt. Manhatten is in dagen opgedeeld en per dag proberen we zo veel mogelijk te zien en doen wat in dat deel ligt. Dit is het om het overzichtelijk te houden en dat we niet heen en weer blijven rijden. De New York passen zijn aangeschaft waardoor we van alles "gratis" kunnen doen en Claudia heeft haar connecties aangesproken waardoor we op nog meer kortingen hopen. Aan de inzet ligt het in ieder geval niet.
We zetten in op alles wat waarschijnlijk waanzin zal zijn en we misschien wel ongelooflijk veel spijt van gaan krijgen maar wie niet waag, wie niet wint.

Genieten gaan we in ieder geval en voor nu.......... nog maar 504 uur = 21 nachtjes = 3 weken wachten